Moje auto, moja rodzina i przebaczenie, którego nigdy nie wypowiedziałam – historia polskiej kobiety między zaufaniem a rozczarowaniem
– Mamo, gdzie jest mój samochód? – zapytałam, czując jak serce wali mi w piersi. W kuchni pachniało jeszcze świeżo zaparzoną kawą, a za oknem szarzał listopadowy poranek. Mama odwróciła się powoli od zlewu, ścierając ręce o fartuch. Jej spojrzenie było nieobecne, jakby szukała odpowiedzi gdzieś daleko poza tym mieszkaniem.
– Musisz porozmawiać z Krzyśkiem – powiedziała cicho. W tej jednej chwili wszystko się zmieniło. Wiedziałam, że coś jest nie tak, ale nie spodziewałam się, że to będzie aż tak bolesne.
Krzysiek, mój młodszy brat. Wieczny lekkoduch, zawsze z głową w chmurach i wiecznymi problemami finansowymi. Ostatnio coraz częściej znikał na całe noce, wracał zmęczony i rozdrażniony. Ale przecież to był mój samochód – jedyna rzecz, którą udało mi się kupić za własne pieniądze po latach pracy w call center i dorabiania na kasie w Biedronce.
Zeszłam do piwnicy, gdzie Krzysiek zwykle siedział przy komputerze. Drzwi były uchylone. Siedział skulony na krześle, patrząc w podłogę.
– Krzysiek, co się stało z moim autem? – zapytałam ostrzej, niż zamierzałam.
– Przepraszam, Anka… – zaczął cicho. – Pożyczyłem je wczoraj wieczorem. Musiałem… musiałem zawieźć Martę do szpitala. Miała atak paniki. Ale… poślizgnąłem się na zakręcie przy starym młynie. Auto jest rozbite.
Poczułam, jak robi mi się słabo. Przez chwilę nie mogłam złapać tchu.
– Rozbite? Całkiem?
– Tak… – spuścił głowę jeszcze niżej. – Przepraszam.
Wybiegłam z piwnicy i zatrzasnęłam za sobą drzwi. W głowie dudniło mi tylko jedno: „To nie może być prawda”. Przez kolejne godziny chodziłam po mieszkaniu jak w transie. Mama próbowała mnie uspokoić:
– Aniu, on nie chciał… To był wypadek…
Ale ja nie chciałam słuchać. To nie był tylko samochód – to była moja niezależność, moja ciężka praca, moje marzenia o lepszym życiu. Wszystko roztrzaskało się na kawałki przez czyjąś lekkomyślność.
Wieczorem usiedliśmy wszyscy przy stole. Tata milczał, patrząc w telewizor. Mama płakała cicho do talerza z zupą. Krzysiek nawet nie podniósł wzroku.
– I co teraz? – zapytałam z goryczą. – Kto mi odda pieniądze za samochód?
– Aniu… może uda się go naprawić… – zaczęła mama.
– Nie o to chodzi! – wybuchłam. – Chodzi o to, że nikt mnie tu nie szanuje! Zawsze muszę być tą odpowiedzialną, tą rozsądną! A wy? Krzysiek zawsze wszystko dostaje za darmo! Ile razy mam jeszcze płacić za jego błędy?
Tata spojrzał na mnie z wyrzutem:
– Nie przesadzaj. To tylko auto.
– Dla mnie nie tylko! Dla mnie to była szansa na coś lepszego! – krzyknęłam i wybiegłam z kuchni.
Przez kolejne dni atmosfera w domu była nie do zniesienia. Mama próbowała mnie przekonać do przebaczenia Krzyśkowi:
– On naprawdę żałuje…
Ale ja nie potrafiłam. Czułam się zdradzona przez własną rodzinę. Zaczęłam wracać późno z pracy, unikać wspólnych posiłków. Krzysiek próbował kilka razy ze mną rozmawiać:
– Anka… proszę cię…
Ale ja odwracałam wzrok.
W pracy koleżanka zapytała:
– Coś się stało? Wyglądasz na przygnębioną.
Chciałam jej powiedzieć wszystko, ale zabrakło mi słów. Bo jak opisać ten ból, kiedy twoja własna rodzina cię zawodzi?
Minęły tygodnie. Krzysiek znalazł dorywczą pracę na budowie i zaczął odkładać pieniądze na naprawę auta. Ale to już nie miało znaczenia. Coś pękło między nami na zawsze.
W Wigilię usiedliśmy przy stole jak co roku. Mama podała barszcz z uszkami, tata nalał kompotu z suszu. Krzysiek wręczył mi kopertę:
– To na początek… Oddam resztę, obiecuję.
Spojrzałam na niego i po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach prawdziwy żal i strach przed utratą siostry.
– Nie chodzi już o pieniądze – powiedziałam cicho. – Chodzi o zaufanie.
Nikt nic nie odpowiedział. W ciszy łamałam się opłatkiem z każdym z nich, czując jak łzy spływają mi po policzkach.
Dziś mija rok od tamtego dnia. Mam nowe auto i nowe życie – wynajmuję małe mieszkanie na obrzeżach miasta, rzadko odwiedzam rodziców. Z Krzyśkiem rozmawiamy rzadko i ostrożnie, jakby każde słowo mogło znów coś zepsuć.
Czasem zastanawiam się, czy dobrze zrobiłam broniąc siebie i swoich granic. Czy można przebaczyć komuś tylko dlatego, że jest rodziną? A może czasem trzeba wybrać siebie?