Poznałam Zbyszka w sanatorium i postanowiłam zacząć nowe życie. Moje dorosłe dzieci uznały, że zwariowałam i przestały się do mnie odzywać. Czy naprawdę nie mam prawa do szczęścia na własnych zasadach?
W wieku czterdziestu siedmiu lat zaszłam w ciążę i urodziłam córkę, choć nikt się tego nie spodziewał. Moja radość i radość męża zderzyła się z niezrozumieniem i odrzuceniem ze strony dorosłych synów oraz reszty rodziny. To opowieść o miłości, lojalności i o tym, jak trudno jest pogodzić własne szczęście z oczekiwaniami najbliższych.
Mam na imię Halina, mam 67 lat. Oddałam swoje mieszkanie dzieciom, wierząc, że robię to z miłości i dla ich dobra. Dziś czuję się niepotrzebna i zapomniana – czy naprawdę na to zasłużyłam?
Mam 67 lat i właśnie usłyszałam od własnych dzieci, że nie chcą, żebym z nimi zamieszkała. Czuję się zagubiona, odrzucona i nie wiem, jak poradzić sobie z samotnością oraz lękiem o przyszłość. Czy naprawdę na starość zostaje już tylko pusty dom i wspomnienia?
