Między pokoleniami: Jak straciłam kontakt z własnym wnukiem
Jestem Barbara i czuję się jak cień w domu, który kiedyś był pełen śmiechu. Mój wnuk, Staś, nie rozpoznaje już mojej twarzy, a mój syn, Michał, patrzy na mnie jak na obcą. Czy można jeszcze odbudować mosty, gdy codzienność zamienia się w mur milczenia?